کتاب می‌خواهم تنها بمانم

کتاب «می‌خواهم تنها بمانم» مجموعه‌ای از دست‌نوشته‌ها، نامه‌ها و روایت‌های راشل کوری، فعال حقوق بشر آمریکایی است؛ دختری که با وجدان بیدار و انتخابی آگاهانه، مسیر زندگی خود را از رفاه غربی جدا کرد و در کنار مردم مظلوم فلسطین ایستاد. این کتاب تنها یک روایت شخصی نیست، بلکه سندی انسانی از مواجهه مستقیم با حقیقت اشغال، خشونت و بی‌عدالتی است.

راشل کوری در ۲۷ ژانویه ۲۰۰۳ به نوار غزه سفر کرد. او از همان روزهای نخست حضورش در شهر رفح، در جنوب نوار غزه، همراه با دیگر فعالان خارجی تلاش می‌کرد با حضور میدانی، مانع تیراندازی و خشونت نیروهای ارتش رژیم صهیونیستی علیه شهروندان بی‌دفاع فلسطینی شود. نصب تابلوهایی با عنوان «افراد بین‌المللی» تلاشی بود برای متوقف کردن ماشه‌هایی که بی‌محابا به سوی خانه‌ها و انسان‌ها نشانه می‌رفت.

مقاومت بدون سلاح

راشل و همراهانش با سیاستی نابرابر روبه‌رو بودند؛ سیاستی مبتنی بر تخریب منازل، ریشه‌کن کردن درختان و ارعاب سیستماتیک مردم فلسطین. او خیلی زود فهمید آنچه در گزارش‌ها، فیلم‌ها و تحلیل‌های دانشگاهی می‌بیند، تنها سایه‌ای کم‌رنگ از واقعیت میدان است. حضور در غزه، معنای ظلم را برای او از مفهوم به تجربه تبدیل کرد.

لحظه‌ای که تاریخ ایستاد

کم‌تر از دو ماه پس از ورود به غزه، در ۱۶ مارس ۲۰۰۳، راشل کوری با کاور نارنجی فلورسنت، کاملاً قابل رؤیت، در برابر بولدوزر ارتش رژیم صهیونیستی ایستاد. هدف او جلوگیری از تخریب خانه یک داروساز فلسطینی به نام سمیر نصرالله بود؛ خانواده‌ای که راشل در مدت اقامت خود با آن‌ها پیوندی انسانی برقرار کرده بود.

راشل با بلندگو تلاش کرد عملیات تخریب را متوقف کند، اما بولدوزر اسرائیلی بی‌وقفه به حرکت خود ادامه داد. عبور بولدوزر از روی بدن او، منجر به شکستن جمجمه، خرد شدن دنده‌ها و آسیب مرگبار به ریه‌هایش شد. راننده حتی پس از این نیز متوقف نشد و بدون بالا بردن تیغه، دوباره از روی بدن راشل عبور کرد. این صحنه، یکی از تکان‌دهنده‌ترین تصاویر تاریخ معاصر مقاومت مدنی است.

مرگی که پایان نبود

کشته شدن راشل کوری، جهان را در شوک فرو برد. مردم فلسطین او را شهید نامیدند و مراسم تشییع بزرگی برایش برگزار کردند. آنچه رژیم صهیونیستی تصور می‌کرد پایان یک اعتراض است، در واقع آغاز یک حماسه بود. شهادت راشل کوری، صدایی شد که خاموش نشد و روایتی که از مرزهای جغرافیا عبور کرد.

این کتاب نشان می‌دهد چگونه مرگ راشل، به نقطه آغاز مبارزه‌ای چندلایه تبدیل شد؛ مبارزه‌ای رسانه‌ای، حقوقی و اخلاقی که علی‌رغم تلاش‌های مستمر اسرائیل و آمریکا برای خاموش کردن آن، همچنان زنده است.

نامه‌هایی از دل حقیقت

در یکی از نامه‌هایی که راشل کمی پیش از شهادتش برای خانواده‌اش در آمریکا فرستاد، نوشت که هیچ مقاله دانشگاهی، کنفرانس یا مستندی نتوانسته بود واقعیت فلسطین را آن‌گونه که هست برایش آشکار کند. او تأکید می‌کند که تنها حضور میدانی است که انسان را با عمق فاجعه روبه‌رو می‌سازد.

عدالتِ دفن‌شده زیر سیاست

پس از این حادثه، خانواده راشل کوری پرونده را به دادگاه عالی اسرائیل ارائه کردند، اما این دادگاه پرونده را رد کرد. آن‌ها سپس به نهادهای قضایی آمریکا رجوع کردند، اما با ساختاری سیاسی مواجه شدند که عملاً برای اسرائیل مصونیت کامل قائل است. کتاب به‌روشنی نشان می‌دهد که راشل تنها زیر بولدوزر کشته نشد، بلکه قربانی سیستمی شد که با حمایت‌های همه‌جانبه سیاسی، نظامی و اقتصادی آمریکا تغذیه می‌شود.

چرا باید این کتاب را خواند؟

«می‌خواهم تنها بمانم» کتابی است برای کسانی که می‌خواهند فلسطین را نه از زاویه آمار و تحلیل، بلکه از نگاه یک انسان حاضر در میدان بشناسند. این اثر، روایت شجاعت، آگاهی و انتخابی اخلاقی است که هنوز هم وجدان جهان را به پرسش می‌کشد.