کتاب ها

از وُلفیا تا ساگوارو مجموعه روایت‌های کوتاهی است که با یک مثال درباره گیاهان شروع می‌شود و از آن پل می‌زند به یک نکته اخلاقی. دو بیشتر روایت‌ها به آیه، حدیث یا تکه‌ای از ادعیه گره می‌خورند. شاید بتوان گفت کتاب یک «منبر گیاهی» است. خطابه‌ای از طبیعت به آدم‌ها برای زندگی بهتر.

داستان پسری از خیابان اروس از زاویه‌ی دید و به قلم شخصیت اول داستان، یعنی «امیرحسین»، پسر نوجوان، (در قالب نامه‌نگاری و دفترچه‌ی یادداشت‌های روزانه) با محوریت شروع جنگ تحمیلی، جنگ شهرها و با گریزی به انقلاب اسلامی روایت می‌شود.

طوطی و تاول

وقتی در مهران از اتوبوس پیاده شدیم، من هنوز منگ و مُرّدد بودم. نمی‌دانستم چه‌کار کنم. از یک‌طرف احساس می‌کردم باید ادامه بدهم، از طرفی چون مدارک همراهم نبود با خود می‌گفتم: «باید برگردم بروم دنبالِ طوطی.» گیر افتاده‌بودم بینِ آمدن و طوطی! در این گیر و دار با حمید و میثم آشنا شدم. نقطه‌ی اشتراکِ همه‌ی ما نداشتنِ مدارک و جوازِ عبور بود؛ همین نقطه، وزنِ آمدن را سنگین‌تر کرد. امّا وقتی از مرز عبور کردیم و آرد و خمیرمان را شستیم، آن نقاطِ مشترک از بین رفت. بی‌معنا شد. باید چیزِ دیگری را جایگزین‌اش می‌کردیم که نیافتیم. آخر جایِ خمیرِ تُرش را چه‌چیزی می‌گیرد؟ البته اگر تلاش می‌کردیم شاید چیزی را پیدا می‌کردیم، ولی من شخصاً همیشه خلوت و تنهایی را ترجیح می‌دادم بر ازدحام و هیاهو که از جمع‌هایِ مکسّر ترشّح می‌کند، وگرنه جمع‌هایِ سالم دستِ خدا را به‌همراه دارد و تعرّضی به فردیّتِ تو ندارد. آن‌ها که از من جدا شدند، دوباره ذهنم رفت سمتِ طوطی.

مثل بقیۀ چیزها، نه سفیدِ سفیده، نه سیاهِ سیاه. خوب و بد، زشت و زیبا، تلخ و شیرین رو با هم داره. دریاییه که هم موج‌های ویران‌گر و پرخطر داره، هم ماهی و مروارید.

نه بالا بردن دست‌ها و تسلیم ‌شدن درسته و نه تخریب و سیاه‌نمایی؛ نه محروم ‌شدن و نه غرق ‌شدن. هیچ‌کدومش درست نیست. باید راه و روش‌ها رو یاد گرفت؛ آسیب‌ها و خطر‌ها رو شناخت و با احتیاط و مراقبت، واردش شد.